و مرحوم علامه رفع اللَّه تعالى قدرهما اين است كه موجب بطلان نشود ، اگر چه ترك أفضل نموده باشد ، و لكن مختار اين است كه موجب بطلان نماز شود استيناف آن لازم بوده باشد ، مگر در صورتى كه سهوا بوده باشد . در اين صورت ظاهر اين است هرگاه اعاده نمايد به نحو صحيح نماز صحيح بوده باشد ، و اين دخل ندارد به آنچه بعد مذكور خواهد شد انشاء اللَّه تعالى ، كه تكرار تكبيرة الاحرام موجب بطلان نماز است ، نظر به اين كه آنچه در اول صادر شده صيغهء تكبيرة الاحرام نبوده است ، پس تكرارى نخواهد بود ، و در صورت عمد چون كه مفروض اين است كه آن را به قصد تكبيرة الاحرام متعمدا گفت ، پس چنين قولى با چنين قصد منهى عنه بوده ، نهى مقتضى فساد است ، پس استيناف نماز لازم است ، و در صورت سهو چون كه نهى نيست ، پس اكتفاء به اعادهء تكبير بر وجه صحيح كفايت مىكند ، لكن اين تفرقه بنابر جزئيت نيت ظاهر است . و اما بنابر تحقيق كه نيت عمل خارج از عمل است و موقوف عليه صحت آن است ، و اكتفاء كنيم در نيت به همان داعى براتيان به عمل ثمرهء چندانى ندارد ، در هر دو حالت اكتفاء به اتيان تكبيرة الاحرام مىشود ، بلى ثمره‌اى كه هست به اعتبار اثم و عدم آن است ، كه در صورت تعمد آثم است به خلاف صورت سهو . و اما هرگاه امتداد در الف جلاله يعنى الف متخلل ما بين لام و هاى جلاله را زياد نمايد به ضعف آنچه به آن امتثال حاصل مىشود ، در اين صورت ظاهر اين است كه حكم به فساد و لزوم استيناف نمىتوان نمود ، بلكه ظاهر اين است كه صحيح بوده باشد ، چنانچه مفصلا بيان شد . و اما هرگاه ضمه هاى جلاله را اشباع نمايد به نحوى كه واو حاصل شود ،